Category Archives: Żywoty Świętych

Św. Łucja – dziewica i męczennica

Miała tak piękne oczy, że zachwycali się nimi nawet jej oprawcy. Dlatego przez wieki chrześcijanie prosili ją o modlitwę w chorobach oczu.

Łucja pochodziła z Syrakuz na Sycylii. Najstarszy żywot św. Łucji pochodzi z V wieku. Według niego Święta miała pochodzić ze znakomitej rodziny. Była przeznaczona dla pewnego młodzieńca z niemniej szlachetnej rodziny. Kiedy udała się z pielgrzymką na grób św. Agaty do pobliskiej Katanii, aby uprosić zdrowie dla swojej matki, miała się jej ukazać sama św. Agata i przepowiedzieć śmierć męczeńską. Doradziła jej też, by przygotowała się na czekającą ją ofiarę.

DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ…



Św. Stanisław Kostka

…młody jak my, wesoły jak my, prosta jest jego droga. Szukał jak my, goręcej niż my, nad wszystko kochał Boga…„.

Św. Stanisław Kostka urodził się w grudniu 1550 r. w Rostkowie. Ochrzczony został w kościele parafialnym św. Wojciecha w Przasnyszu. Rodzice jego – Jan Kostka, kasztelan zakroczymski i Małgorzata z Kryskich, pochodząca z Drobina koło Płocka – byli bardzo religijni. Miał czworo rodzeństwa: trzech braci – Pawła, Wojciecha i Mikołaja oraz siostrę Annę. Bracia – Wojciech i Mikołaj zmarli w dzieciństwie.

Stanisław od najwcześniejszych lat życia wzrastał w religijnej atmosferze rodzinnego domu, o której tak pisze jego brat Paweł: „Rodzice postępowali z nami surowo i przyzwyczajali do modlitwy i uczciwości. Wszyscy nas upominali i brali udział w naszym wychowaniu, wszystkich czciliśmy, przez wszystkich byliśmy kochani”.
Do dwunastego roku życia Stanisław pobierał nauki w domu rodziców i u miejscowego kapelana. Następnie przez dwa lata razem z Pawłem kształcił się i wychowywał pod opieką młodego nauczyciela Jana Bilińskiego. W czternastym roku życia, w początkach lipca 1564 r., wyjeżdża z Pawłem i Janem Bilińskim na dalszą naukę do Wiednia. Zamieszkał w konwikcie, tzn. w internacie prowadzony przez Ojców Jezuitów. Były to czasy tzw. reformacji. Cesarz Maksymilian II skłaniał się do protestantyzmu. Po ośmiu miesiącach pobytu w Kolegium, gdy Ojcom Jezuitom zabrano internat, Stanisław musiał się przenieść do domu luteranina Kimberkera.


Św. Maksymilian Maria Kolbe – Szaleniec Niepokalanej

Na Chrzcie świętym Kolbe otrzymał imię Rajmund. Imię Maksymilian — to imię, jakie Kolbe otrzymał w zakonie.

Z dymem krematoryjnych pieców, w więzieniach i na polu walk zginęło ok. 6 milionów obywateli polskich, z czego ok. 4 milionów Żydów. Procentowo Kościół w narodzie polskim poniósł najdotkliwsze straty: śmiercią męczeńską zginęło w obozach koncentracyjnych 4 biskupów (w Działdowie: arcybiskup Julian Nowowiejski i Leon Wetmański, jego sufragan; w Dachau: Michał Kozal, sufragan włocławski, i Władysław Góral, sufragan lubelski) i 2647 kapłanów (20%). Deportowano: 7 biskupów, a w obozach koncentracyjnych umieszczono 3646 kapłanów (33%) w warunkach urągających najprymitywniejszym potrzebom, w takich, jakie mogła zgotować diabelska nienawiść. Rozpędzono większość zakonów i zamknięto większość klasztorów. W obozach pracy zamknięto 1117 sióstr zakonnych. Kiedy się czyta te cyfry, przypominają się czasy Nerona i Dioklecjana. Aż wierzyć się nie chce, że te czasy wróciły w wieku XX.

DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ…



Św. Jan Chrzciciel

Jan Chrzciciel jest uważany za proroka trzech religii: Chrześcijaństwa, Islamu i Mandaeanism-u. Jest zwiastunem Pana Jezusa Chrystusa. Ponadto Jan Chrzciciel uważany jest za ostatniego z proroków Starego Testamentu i za pierwszego świętego Nowego Testamentu, gdzie jego historia jest opowiedziana. Wszystkie cztery Ewangelie mówią, że Jan przyszedł jako prorok, aby przygotować drogę Chrystusowi jako Mesjaszowi. Był synem Zachariasza, kapłana w świątyni w Jerozolimie i Elżbiety, Jezus Chrystus i Jan Chrzciciel byli spokrewnieni. Ich matki: Najświętsza Maria i Elżbieta, były kuzynkami.

DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ…

 



Święty Filip Nereusz

Urodził się we Florencji 21 VII 1515 r. Od początku był osobą pociągającą w zewnętrznej swojej postaci, a także w oryginalnym sposobie bycia. Znany był z poczucia humoru i miał zdolność jednania ludzi. W wieku 17 lat, po przedwczesnej śmierci matki i starszego brata, kiedy pogorszyły się warunki materialne ojca, udał się Filip do swojego wuja w San Germano, by pomagać mu w jego pracy zawodowej i odziedziczyć znaczny majątek. Jednakże z tego zrezygnował i udał się do Rzymu, gdzie pozostał już do końca życia. Wieczne miasto dźwigało się ze zniszczeń spowodowanych najazdem cesarza Karola V. Początkowo był wychowawcą dwóch synów zamożnego Florentczyka i studiował na uniwersytecie Sapientia filozofię oraz teologię. Studia jednakże przerwał, aby bardziej poświęcić się działalności apostolskiej (m.in. głosił kazania na ulicach) i charytatywnej, gromadząc wokół siebie ludzi szczególnie zaniedbanych pod względem religijno-moralnym. Z tych to osób utworzył Bractwo Trójcy Świętej dla Opieki nad Pielgrzymami, którzy licznie odwiedzający Rzym potrzebowali pomocy religijnej i nierzadko też materialnej.

Za radą swojego spowiednika przyjął w wieku 36 lat święcenia kapłańskie i przy kościele S. Girolamo della Carita zaczął pełnić swoją pracę duszpasterską, wiele czasu poświęcając sprawowaniu sakramentu pokuty. Stał się znanym i poszukiwanym przez duchownych i świeckich spowiednikiem. Był doradcą i spowiednikiem papieży. Ks. Filip był oryginalnym, twórczym i nowoczesnym duszpasterzem. Prowadził katechezy najpierw we własnym mieszkaniu, potem w publicznej kaplicy zwanej oratorium. Propagował nowe nabożeństwo w formie czterdziestogodzinnej adoracji. Wokół ks. Filipa gromadzili się duchowni i świeccy. Treści katechizmowe podawał różnymi metodami. Były dyskusje, śpiewy religijne, koncerty, przedstawienia teatralne, pielgrzymki.  On to założył wspólnotę duchownych, zwanych oratorianami, w Polsce od imienia Świętego, Filipinami. Jako jedyne zgromadzenie nie ma żadnych ślubów zakonnych. Filip przyczynił się do ożywienia studiów, odkryć archeologicznych, odnowienia muzyki kościelnej. Duchowość przeżywana i propagowana przez ks. Filipa charakteryzowała się chrześcijańskim optymizmem opartym na miłości Boga i bliźniego oraz koniecznością wewnętrznego umartwienia. Na tej duchowości opierali się święci założyciele swoich zgromadzeń zakonnych: św. Franciszek Salezy, św. Wincenty a Paulo i św. Jan Bosko.

Św. Filip odszedł do Pana pełen zasług i w opinii świętości 26 V 1595 r. Historia zaliczyła go największych katolickich reformatorów XVI w. Został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w roku 1615, natomiast kanonizował go papież Grzegorz XV w siedem lat później.