Św. Leon Wielki – Papież i dyplomata

Pochodził z Etrurii. Był bardzo uzdolnionym człowiekiem. Urodził się około 400 roku, około 430 roku został diakonem w Rzymie spełniając ten służebny urząd z wielkim oddaniem. Gdy zmarł papież Sykstus III w 440 roku, został wybrany na Stolicę św. Piotra w Rzymie. Przyjął święcenia kapłańskie 29 września tegoż roku i przez 21 lat kierował Kościołem.
Był to trudny czas dla Wiecznego Miasta zagrożonego przez najazdy barbarzyńców: Hunów i Wizygotów. Papież był zręcznym politykiem i dzięki swoim umiejętnościom dyplomatycznym bronił zachodniej cywilizacji chrześcijańskiej. W 452 roku wybrał się ze swoim orszakiem do Mantui, by odwieść Atyllę, wodza Hunów od dalszego podboju Półwyspu Apenińskiego. A kiedy trzy lata później dotarł do Rzymu Genzeryk, wódz Wandalów, św. Leon Wielki uprosił go, by nie palił miasta. Dzięki niemu od splądrowania ocalały też trzy bazyliki: św. Piotra, św. Jana i św. Pawła, w których schroniła się przerażona ludność.
Leon Wielki umacniał też świadomość całego Kościoła  o znaczeniu prymatu papieskiego. Przez swojego wysłannika na Sobór w Chalcedonie (451 r.) odegrał tam znaczącą rolę w kształtowaniu nauki o tajemnicy Chrystusa. Zgodnie z Bożym Objawieniem i Tradycją Kościoła wyjaśnił tajemnice boskiej i ludzkiej natury w Osobie Jezusa Chrystusa. Gdy został odczytany jego list, 350 biskupów zawołało: „Piotr przemówił przez Leona”.
Papież Leon Wielki zasłynął także jako gorliwy duszpasterz. Do dzisiaj zachowało się 100 jego kazań oraz 150 listów. Wszystkie one świadczą o żarliwej modlitwie i zakorzenieniu w Bogu, a także wielkiej mądrości i roztropności. Dbał o duchową odnowę Kościoła i bronił jego jedności. Podkreślał znaczenie i rolę urzędu papieża jako strażnika jedności wiary przekazanej nam przez Apostołów i biskupów, prawowitych ich następców. Rozwijał rozumienie Kościoła jako Mistycznego Ciała Chrystusa. Troszczył  się, by tunika całodziana Chrystusa nie była rozrywana herezjami. Papież był obrońcą kultury zachodniej. Jako pierwszy papież otrzymał przydomek „Wielki”. Żył 70 lat, zmarł 10 listopada 461 r. w Rzymie. W roku 1754 Benedykt XIV ogłosił go doktorem Kościoła. Jest patronem muzyków i śpiewaków.
W ikonografii św. Leon Wielki przedstawiany jest w szatach papieskich i w tiarze, czasami w szatach liturgicznych rytu wschodniego lub jako papież piszący. Jego atrybutami są: księga, kielich oraz orszak z półksiężycem, któremu zastępuje drogę.