Święty Benedykt

Święty Benedykt – pustelnik, mnich, twórca najsłynniejszej obowiązującej w wielu zakonach do dziś reguły.Jego imię przybrało XVI biskupów Rzymu, w tym obecny papież,  Joseph Ratzinger – Benedykt XVI. Święty Benedykt urodził się około 480 roku, w położonej 170 km na północ od Rzymu Nursji. Jego ojciec był właścicielem ziemskim. Benedykt miał też ukochaną siostrę – Scholastykę. Młody Benedykt kształcił się najprawdopodobniej w rodzinnym mieście a później w Rzymie. Właśnie w Wiecznym Mieście odkrył powołanie do życia pustelniczego, które zaczął prowadzić w górach Prenestini, a później gdy sława jego świętości zaczęła przyciągać ludzi pobożnych, ale także zwykłych ciekawskich – w Subiaco, gdzie zamieszkał w grocie i spędził trzy lata w całkowitej samotności, wiodąc surowe życie pokutnika. Po kilku latach dołaczyli do niego młodzi ludzie, wokół jego groty wybudowali domki, w których się osiedlili, tworząc zalażek wspólnoty. W formacji zakonnej Benedykt korzystał z doświadczeń pustelników ze Wschodu – Egiptu i Azi Mniejszej.

Około roku 529 Benedykt udał się na południe gdzie w dawnej fortecy rzymskiej i świątyni Jowisza na Monte Cassino założył nową wspólnotę i zbudował klasztor. Wspólnotę mniszek założyła także jego siostra Scholastyka. Właśnie na Monte Cassino powstała słynna „reguła benedyktyńska”, w której św. Benedykt dokładnie opisuje życie zakonne. Pisze o tym, jaki powinien być opat, jak mają modlić się zakonnicy, o posłuszeństwie, milczeniu, pokorze i chwaleniu Boga w modlitwie.

Opactwo benedyktyńskie na Monte Cassino widok z Polskiego Cmentarza Wojennego

Określa także jak mają sypiać mnisi, o ilości pokarmu i napoju. Bardzo istotny jest nakaz „Ora et Labora” – „Módl się i pracuj”.  „Lenistwo jest wrogiem duszy”. Dlatego też bracia powinni w pewnych godzinach zajmować się pracą ręczną, a w innych Bożym czytaniem” – pisał Benedykt. Zmarł prawdopodobnie 21 marca 547 r. i zgodnie z życzeniem został pochowany w kaplicy św. Jana na Monte Cassino, obok Scholastyki. Reguła benedyktyńska nadal jest aktualna i wytycza drogę nie tylko zakonnikom, ale także ludziom świeckim. Przez wiele benedyktyni, w myśl swoich zasad budowali klasztory i drogi, uprawiali ziemię i uczyli uprawy miejscową ludność. Przepisywali Pismo Święte, dzieła starożytnych pisarzy, historyków i filozofów, ilustrując je wspaniałymi iluminacjami. Razem z opactwami zakładali szkoły i kształcili młodzież, przekazywali ludom europejskim bogate dziedzictwo cywilizacji łacińskiej. „Praca benedyktyńska” stała się przysłowiowa. Paweł VI  w uznaniu szczególnej roli, jaką zakony oparte na Regule św. Benedykta odegrały w łączeniu tradycji Wschodu i Zachodu, a także cywilizowania i kształtowania oblicza naszego kontynentu listem apostolskim „Pacis nuntius” z 24 października 1964 r. ogłosił św. Benedykta patronem Europy.