Fatima

Sanktuaria Maryjne

Fatima to jedno z najważniejszych centrów kultu Maryjnego w świecie katolickim – cel pielgrzymek ludzi z całego świata. W tym miejscu w 1917 roku Matka Boska ukazała się trójce dzieci. Obecnie znajduje się tu Bazylika oraz plac dwukrotnie większy od placu św. Piotra w Rzymie.

13 maja 1917 roku troje dzieci pasło niewielkie stadko owiec w Cova da Iria, w parafii Fatima. Byli to: dziesięcioletnia Łucja od Jezusa oraz jej kuzyni: dziewięcioletni Franciszek i siedmioletnia Hiacynta Marto. Około południa, dzieci, jak to miały w zwyczaju, odmówiły różaniec i bawiły się budując niewielki murek z polnych kamieni (w miejscu, gdzie dziś znajduje się bazylika).
Nagle zobaczyły światło. Pomyślały, że to błyskawica i postanowiły wracać do domu. Lecz wtedy kolejny błysk rozświetlił okolicę i nad niewysokim dębem skalnym (w miejscu, gdzie dziś znajduje się Kaplica Objawień) dzieci ujrzały „Panią jaśniejszą niż słońce”, z której rąk zwieszał się biały różaniec.
Pani powiedziała im, że powinni się dużo modlić i poprosiła pastuszków, aby przychodzili do Cova da Iria przez 5 kolejnych miesięcy 13 dnia każdego miesiąca o tej samej porze. Dzieci zrobiły tak 13 czerwca, lipca, września oraz października; Pani ponownie objawiła się w Cova da Iria i rozmawiała z nimi. 19 sierpnia objawienie miało miejsce w Valinhos (około 500 m od Aljustrel) ponieważ 13 dnia tego miesiąca dzieci były uwięzione przez administratora gminy do Vila Nova de Ourém.
Podczas ostatniego objawienia – 13 października obecnych było już około 70 tysięcy osób. Pani powiedziała dzieciom, że jest Matką Boską Różańcową i poprosiła, aby wybudowano w tym miejscu kaplicę na Jej cześć. Po objawieniu wszyscy zgromadzeni widzieli cud obiecany trojgu dzieciom w lipcu i we wrześniu: słońce, które wyglądało jak srebrny dysk i można było na nie spoglądać bez trudności, wirowało wokół własnej osi jak ognista kula, zdając się spadać ku ziemi. Potem, kiedy Łucja była już zakonnicą w zgromadzeniu św. Doroty, Matka Boska objawiła się jej ponownie w Hiszpanii (10 grudnia 1925 i 15 lutego 1926 w klasztorze w Pontevedra oraz nocą z 13 na 14 czerwca 1929 w klasztorze w Tuy), prosząc o nabożeństwo pięciu pierwszych sobót (odmawianie różańca, rozważanie tajemnic różańcowych, spowiedź i przyjęcie komunii świętej z intencją wynagrodzenia za grzechy popełnione przeciw Niepokalanemu Sercu Maryi) oraz poświęcenie Rosji Jej Niepokalanemu Sercu. Tę prośbę Matka Boska zapowiadała już 13 lipca 1917 roku.
Wiele lat później siostra Łucja wyznała jeszcze, że między kwietniem a październikiem 1916 roku widzącym dzieciom trzykrotnie objawił się Anioł (dwa razy w Loca do Cabeço i raz obok studni w ogrodzie przy domu Łucji), zapraszając ich do modlitwy i pokuty.

 

YouTube Preview Image

 

 

TAJEMNICE FATIMSKIE

Matka Boża podczas objawień w 1917 roku przekazała trojgu pastuszkom trzy tajemnice,  zwane tajemnicami fatimskimi. Poniżej przedstawiamy ich treść spisaną przez siostrę Łucję.

Pierwsza część Tajemnicy: wizja piekła
Blask zdawał się przenikać ziemię i zobaczyliśmy jakby morze ognia. W tym ogniu były zanurzone demony i dusze, jak przezroczyste rozżarzone do czerwoności węgle, czarne lub brązowe, o kształtach ludzkich, unoszące się w pożodze, wznoszone płomieniami, które wypełzały z nich samych wraz z kłębami dymu buchającymi na wszystkie strony, podobne do rozpryskujących się w wielkich pożarach iskier, chwiejne i lekkie. Wszystko to pośród jęków i wycia z bólu i rozpaczy, które przerażały i wywoływały dreszcz grozy. Demony wyróżniały się przerażającymi i ohydnymi kształtami zwierząt, strasznymi, nieznanymi, lecz przezroczystymi jak czarne rozżarzone węgle.

Druga część Tajemnicy: kara i sposoby jej uniknięcia

MATKA BOŻA: Widzieliście piekło, dokąd idą dusze biednych grzeszników. Aby je zbawić, Bóg chce ustanowić w świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca.

Jeżeli zostanie zrobione to, co wam powiem, wiele dusz będzie zbawionych i nastanie pokój.

Wojna zmierza ku końcowi. Lecz jeżeli ludzie nie przestaną obrażać Boga, wybuchnie druga, jeszcze gorsza, w czasie panowania Piusa XI. Gdy zobaczycie noc rozświetloną nieznanym światłem, wiedzcie, że jest to wielki znak, który da wam Bóg, iż nadchodzi kara dla świata za jego zbrodnie w postaci wojny, głodu i prześladowania Kościoła oraz Ojca Świętego.

Aby temu zapobiec, przyjdę prosić o poświęcenie Rosji mojemu Niepokalanemu Sercu oraz o Komunię św. wynagradzającą, w pierwsze soboty miesiąca. Jeżeli moje prośby zostaną wysłuchane, Rosja nawróci się i nastanie pokój. Jeżeli nie, [kraj ten] rozpowszechni swe błędy po świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła Świętego. Dobrzy będą umęczeni, Ojciec Święty będzie musiał wiele wycierpieć, różne narody będą unicestwione. Na koniec moje Niepokalane Serce zatriumfuje. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci i będzie dany światu na pewien czas pokój. W Portugalii zawsze będzie zachowany dogmat wiary. Nie mówcie tego nikomu. Tak, możecie to powiedzieć Franciszkowi.

Trzecia część Tajemnicy wyjawionej 13 lipca 1917 w Cova da Iria : prorocza wizja nieuniknionej kary, ogromnej katastrofy oraz wielkiego powrotu dusz do Boga

Piszę w duchu posłuszeństwa Tobie, mój Boże, który mi to nakazujesz poprzez Jego Ekscelencję Czcigodnego biskupa Leirii i Twoją i moją Najświętszą Matkę.

Scena pierwsza: groźba kary, która wisi nad światem

Po dwóch częściach, które już przedstawiłam, zobaczyliśmy po lewej stronie Matki Bożej nieco wyżej anioła trzymającego w lewej ręce ognisty miecz; iskrząc się wyrzucał języki ognia, które zdawało się, że podpalą świat; ale gasły one w zetknięciu z blaskiem, jaki promieniował z prawej ręki Matki Bożej w jego kierunku; anioł wskazując prawą ręką Ziemię, powiedział mocnym głosem: Pokuta, Pokuta, Pokuta!

Scena druga: straszliwa katastrofa, która pozostawia świat na wpół zrujnowany i powoduje ofiary we wszystkich warstwach społecznych włącznie i na czele z Ojcem Świętym

I zobaczyliśmy w nieogarnionym świetle, którym jest Bóg: „coś podobnego do tego, jak widzi się osoby w zwierciadle, kiedy przechodzą przed nim” Biskupa odzianego w biel „mieliśmy przeczucie, że jest to Ojciec Święty”. Wielu innych biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic wchodzących na stromą górę, na której szczycie znajdował się wielki krzyż zbity z nieociosanych belek, jak gdyby z drzewa korkowego pokrytego korą; Ojciec Święty, zanim tam dotarł, przeszedł przez wielkie miasto w połowie zrujnowane i na poły drżący, chwiejnym krokiem, udręczony bólem i cierpieniem, szedł modląc się za dusze martwych ludzi, których ciała napotykał na swojej drodze; doszedłszy do szczytu góry, klęcząc u stóp wielkiego krzyża, został zabity przez grupę żołnierzy, którzy kilka razy ugodzili go pociskami z broni palnej i strzałami z łuku, w ten sam sposób zginęli jeden pod drugim biskupi, kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz wiele osób świeckich, mężczyzn i kobiet różnych klas i pozycji.

Scena trzecia: Wielki Powrót ludzkości do Boga

Pod dwoma ramionami krzyża były dwa anioły, każdy trzymający w ręce konewkę z kryształu, do których zbierali krew męczenników i nią skrapiali dusze zbliżające się do Boga.

źródło: www.fatima.pl   www.santuario-fatima.pt