Krzeptówki

Sanktuaria Maryjne

Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach

Sanktuarium to miejsce święte. Jest ono znakiem obecności Boga wśród ludzi. Przemawia do pielgrzymów różnorakimi symbolami, które pomagają ludziom doświadczyć ciepła i opieki macierzyńskiego Serca Maryi i otworzyć się na działanie Boga. Drogę do Sanktuarium na Krzeptówkach wytyczają rozwieszone nad ulicą transparenty. Stanowią one ostatnie przygotowanie pielgrzymów do spotkania z Matką Bożą Fatimską i Jej Synem. Przypominają o konieczności zawierzenia Matce Najświętszej i o roli modlitwy różańcowej. Pomagają w tym cytaty z nauczania Papieża. W przęsła ogrodzenia wkomponowano dziesiątki różańca, by teren Sanktuarium został symbolicznie opleciony tą modlitwą, o którą Matka Boża prosiła w Fatimie.

Różańcowy mur oplatający Sanktuarium

Jednym z najważniejszych przesłań Matki Bożej Fatimskiej jest Jej prośba o codzienne odmawianie różańca. Stąd Sanktuarium jest miejscem wielkiej różańcowej modlitwy, o czym przypomina różaniec okalający teren Sanktuarium.

W Fatimie Jan Paweł II powiedział słowa, które określają również nasz sposób pielgrzymowania: „Przybyłem na fatimską pielgrzymkę tak jak większość w was, umiłowani pielgrzymi, z różańcem w ręku, z imieniem Maryi na ustach i z pieśnią do Boga pełnego miłosierdzia w sercu… Chcecie, abym powierzył wam „tajemnicę…”? To proste i już tajemnicą nie jest: „Módlcie się, módlcie się wiele, każdego dnia odmawiajcie cząstkę różańca!„.

Brama zawierzenia

Do Sanktuarium pielgrzymi wchodzą przez bramę zwieńczoną maryjną koroną i napisem „Totus Tuus”. Przypomina ona o zawierzeniu Jana Pawła II Matce Najświętszej – postawie, o jaką prosiła Maryja w swych objawieniach w Fatimie.

W 1981 r., podczas pierwszej pielgrzymki do Fatimy, Ojciec Święty mówił: „Wiecie zapewne, że od młodości, chrześcijańskim zwyczajem, odbywałem pielgrzymki i… już teraz, w tym Sanktuarium fatimskim, pragnę powtórzyć wobec was wszystkich: TOTUS TUUS – „cały Twój”, o Matko i przez Ciebie, o Matko: uczynić „wszystko, cokolwiek On nam powie”. W Zakopanem mówił: „Na tym miejscu, razem z wami, pragnę jeszcze raz podziękować Pani Fatimskiej za dar ocalonego życia, podobnie jak to uczyniłem w Fatimie przed piętnastu laty. Totus Tuus…„. Brama zawierzenia zaprasza, aby każdy przechodzący przez nią wypowiedział w sercu słowa „Cały Twój, o Maryjo” i wszedł na teren Sanktuarium jako „człowiek zawierzenia” – bez reszty oddany Matce Najświętszej.

Ojciec Święty i krzyż na Giewoncie

U progu świątyni stoi pomnik Jana Pawła II. Papież spogląda na panoramę Tatr i wyciąga ręce ku krzyżowi na Giewoncie, o którym tak pięknie mówił w przeddzień wizyty w Sanktuarium:

Ojcowie wasi na szczycie Giewontu ustawili krzyż. Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów. Patrzy w stronę Zakopanego i Krakowa, i dalej: w kierunku Warszawy i Gdańska. Umiłowani bracia i siostry, nie wstydźcie się krzyża. Starajcie się na co dzień podejmować krzyż i odpowiadać na miłość Chrystusa. Brońcie krzyża…

Nad wejściem widnieje napis: „Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej votum wdzięczności za ocalenie Ojca Św. w dniu 13 V 1881 r.” To przypomnienie o intencji, jaka towarzyszyła budującym go ludziom i jaka towarzyszy tym, którzy modlą się w jej wnętrzu.

Relikwie

W przedsionku kościoła umieszczono relikwie. Po lewej znajdują się relikwie „Crucis D.N.J.C.”: „Krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa”. To tam – jak mówił w swej homilii Jan Paweł II – „Niepokalane Serce Maryi zostało otwarte dla nas na Kalwarii słowami umierającego Jezusa: „Niewiasto oto syn Twój… Oto Matka twoja„. Te bezcenne relikwie przypominają o tym, że – jak naucza Ojciec Święty w Przekroczyć próg nadziei – „prawdziwe nabożeństwo do Matki Bożej jest chrystocentryczne… związane z misterium Wcielenia i Odkupienia„. Po prawej znajdują się relikwie wielkiego maryjnego świętego, Ludwika Grignion de Montfort, którego Jan Paweł II uważa za swego duchowego przewodnika. Przypomnijmy słowa Ojca Świętego:

Totus Tuus”… Formuła ta nie ma tylko charakteru pobożnościowego, nie jest wyrazem tylko dewocji, lecz jest czymś więcej. Muszę dodać, że przekonanie do takiego właśnie nabożeństwa zrodziło się we mnie w okresie, gdy podczas drugiej wojny światowej pracowałem jako robotnik w fabryce… Staje mi przed oczami mała książeczka w niebieskiej okładce. Jako robotnik Solvay’u brałem ją ze sobą wraz z kromką chleba, na popołudniową albo na nocną zmianę, na rannej trudniej było czytać. Na zmianie popołudniowej często tę książeczkę czytałem. Nosiła tytuł „Traktat o doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny”. Autorem był błogosławiony wówczas, a później wyniesiony na ołtarze jako święty – Ludwik Maria Grignion de Montfort … Mała książeczka w niebieskiej okładce, podobna do modlitewnika, była wtedy przeze mnie czytana w ciągu wielu dni i tygodni. Nie tylko w ten sposób, żeby ją raz przeczytać i odłożyć. Czytałem ją, jeśli tak można powiedzieć, tam i z powrotem. Z tej książki nauczyłem się, co to właściwie jest nabożeństwo do Matki Bożej„.

Nie są to jedyne relikwie, jakie można oglądać w świątyni. Inne znajdują się po obu stronach kościoła, w miejscach, w których Ojciec Święty dokonywał namaszczenia świątyni olejami krzyżma podczas obrzędów konsekracji, 7 czerwca 1997 r. Święci opiekunowie kościoła ustawiają się wokół modlących się pielgrzymów jakby uroczystym szpalerem, dzień i noc pełniąc tu honorową wartę.

Teologia świątyni

Nad drzwiami w krypcie kościoła widnieje wielki łaciński napis: MONSTRA TE ESSE MATREM” – „Okaż, że jesteś Matką”. To słowa, które powtarzały się refrenem w akcie zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi, odmówionym przez Jana Pawła II w Fatimie w dziesiątą rocznicę zamachu na jego życie. Papież modlił się: „Tak, nie przestawaj okazywać, żeś jest Matką wszystkich, świat bowiem potrzebuje Ciebie… Okaż się Matką ubogich… Okaż się Matką jedności i pokoju. Okaż się matką nadziei„. Słowa tej modlitwy biegną ku Matce Najświętszej, Pani Fatimskiej, która czuwa nad Sanktuarium i nad modlącymi się w nim pielgrzymami.

Prezbiterium

Centralnym miejscem każdej świątyni jest prezbiterium- miejsce sprawowania Najświętszej Ofiary. Sercem każdego Sanktuarium jest bowiem Eucharystia: tu jest przechowywana, wystawiana do adoracji, uobecniana na ołtarzu. W swej homilii Jan Paweł II mówił o kościołach: „Wspólnym wysiłkiem je budowano, aby mogła być w nich sprawowana Najświętsza Ofiara, a by Chrystus w Eucharystii był ze swoim ludem dzień i noc, w godzinach wielkiej radości i uniesień, jak też w czasach doświadczeń, cierpień i nieszczęść, a także w zwykłych, szarych dniach„. W Sanktuarium prezbiterium ma kształt tiary papieskiej, przez co w widzialny sposób przypomina wiernym o głównej intencji sprawowanej tu Najświętszej Ofiary zanoszonych tutaj modlitw. Tabernakulum zostało przedstawione w formie monstrancji. Symbol ten mówi o jednej z głównych prawd ukazanych w objawieniach fatimskich: o żywej i realnej obecności Jezusa w Eucharystii i o obowiązku adoracji Najświętszego Sakramentu. Figura przedstawiająca Matkę Najświętszą z czerwcowego objawienia w Fatimie; umieszczona wysoko powyżej tabernakulum czuwa nad Chrystusem utajonym w Najświętszym Sakramencie. Matkę Bożą otaczają promienie światła, tak bowiem zawsze ukazywała się w Fatimie. W Sanktuarium Maryja czuwa nad Chrystusem utajonym w Najśw. Sakramencie. Figura została przywieziona z Fatimy. Przedstawia Matkę Najświętszą z czerwcowego objawienia – kiedy ukazała dzieciom swe Niepokalane Serce. Na przyjazd Ojca Świętego wykonano specjalny tron, z którego Jan Paweł II wygłosił homilię. Pozostaje częścią wystroju świątyni i znakiem obecności Najwyższego Pasterza. Kieruje uwagę pielgrzymów na ich obowiązek wsłuchania się w nauczanie papieskie, szczególnie to wygłoszone w Zakopanem w 1997 r.

Wota

W kościele sanktuaryjnym składane są liczne wota. Są to wota składane przez pielgrzymów za cudownie uratowane życie Ojca Świętego. Te wota mają szczególną wymowę.

Witraże

Światło rozjaśniające wnętrze świątyni przebiega przez liczne witraże. W milczeniu opowiadają one historię fatimskiego orędzia:

– Objawienie Anioła w 1916 r., który uczył dzieci kultu eucharystycznego

– Pierwsze poświęcenie świata przez papieża Pius XII w 1942 r.. W przemówieniu nazywa Fatimę” nadzieją świata”.

– Papież Jan Paweł II

– Pielgrzymka do Fatimy Papieża Pawła VI w 1967 r.

– Zamach na Ojca Świętego w 1981 r.. Jedna z wystrzelonych kul cudownie ominęła żywotne organy Papieża.

– Pierwsze objawienie się Maryi, w Fatimie, 13 maja 1917r.

– Przekazanie figury Matki Bożej Fatimskiej dla Sanktuarium przez Prymasa Wyszyńskiego w 1961 r.

– W 1987 r. Papież Jan Paweł II koronuje na Placu św. Piotra figurę z Zakopanego i dziękuje Maryi za wkład w ewangelizację Polski

Anioł Pokoju

Objawienia Matki Bożej w Fatimie zostały poprzedzone trzykrotnym zjawieniem się Anioła Pokoju, który przygotowywał dzieci do spotkania z Maryją. Umieszczona przed wejściem do kaplicy figura przedstawia Anioła Pokoju z ostatniego objawienia (w 1916 r.). W swych wspomnieniach s. Łucja tak opisuje ukazanie się Anioła: „Zauważyliśmy jakiś nadzwyczajny blask nad nami. Wyprostowaliśmy się, aby zobaczyć, co się dzieje, i zobaczyliśmy Anioła, trzymającego w lewej ręce kielich, nad którym unosiła się święta Hostia, z której spływały do kielicha krople krwi. Nagle kielich z Hostią zawisł w powietrzu, Anioł klęknął przy nas nam powtórzyć trzy razy: „Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty, ofiaruję Wam Najdroższe Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Pana naszego Jezusa Chrystusa, obecnego we wszystkich ołtarzach świata jako zadośćuczynienie za zniewagi, świętokradztwa i obojętności, jakimi jest obrażany. Przez niezmierzone zasługi Przenajświętszego Serca i za przyczyną Niepokalanego Serca Maryi błagam o nawrócenie biednych grzeszników„.

Figura Matki Bożej Fatimskiej

W kaplicy Niepokalanego Serca Maryi, znajduje się cudowna figura Maryi. W 1961 r. biskup Fatimy ofiarował ją kardynałowi Wyszyńskiemu, ten zaś przekazał ją do Sanktuarium. Została ona poświęcona przez biskupa Wojtyłę, po czym przez ponad dwadzieścia lat figura wędrowała po Polsce, niosąc ludziom orędzie nadziei. Zniszczona podróżami, została poddana renowacji, podczas której przemalowano ją na niebiesko. Za rolę, jaką figura spełniła w dziele ewangelizacji Polski w najtrudniejszych latach komunizmu, papież Jan Paweł II nałożył na głowę Maryi złotą koronę. 7 czerwca 1997 r., w pierwszą sobotę miesiąca, Ojciec Święty modlił się przed nią piętnaście minut, przygotowując się do Mszy św.