Pius VII (14 III 1800 – 20 VII 1823)

Po śmierci Piusa VI konklawe rozpoczęło się w klasztorze benedyktyńskim na wyspie San Giorgio koło Wenecji, na terytorium pod panowaniem austriackim. Po czteromiesięcznych obradach na papieża wybrany został Luigi Barnaba Chiaramonti, który przyjął imię Pius VII. Władze austriackie nie zezwoliły na uroczystą koronację w bazylice św. Marka w Wenecji. Uroczystości ograniczyły się tylko do nałożenia elektowi tiary w kościele klasztornym.
Napoleon I Bonaparte włączył Państwo Kościelne do Francji, a Rzym ogłosił wolnym miastem. Zamknięto wszystkie klasztory. Napoleon I przyznał papieżowi dochody, ale zażądał zrzeczenia się władzy świeckiej. W odpowiedzi Pius VII rzucił 10 czerwca 1809r. ekskomunikę na „rabusiów Petrimonii Sanctii Petri, ich mocodawców, popleczników, doradców i wykonawców”.
Papież został uwięziony i wywieziony z Rzymu przez Cerosy, Aleksandrię, Monte Cenis, Grenoble, Walencję i Awinion ostatecznie uwięziony w Sawone koło Genui. Uwolniony powrócił do Rzymu. Po klęsce Napoleona I 18 czerwca 1815r. pod Waterloo na Kongresie Wiedeńskim (1814 – 1815) prawie w całości przywrócono do istnienia Państwo Kościelne.
Papież rozpoczął reformy w dziedzinie gospodarczej. Zniósł ustawodawstwo francuskie, unieważnił kasatę dóbr, przywrócił feudałom prawa sądownicze, wznosił trybunał inkwizycyjny bez prawa stosowania tortur, obsadził duchownymi wyższe stanowiska. Ogłosił amnestię dla księży, którzy niegdyś złożyli przysięgę na wierność cesarzowi Napoleonowi Bonaparte.
31 sierpnia 1814r. Pius VII reaktywował Towarzystwo Jezusowe – jezuitów mimo sprzeciwu mocarstw katolickich. Pius VII zmarł w Rzymie i został pochowany w bazylice św. Piotra, a jego serce umieszczono w kościele S. Vincenzo.

 


WYBRANE DOKUMENTY: Encyklika o Karbonariuszach


POWRÓT