Bł. Pius IX (16 VI 1846 – 7 II 1878)

Giovanni Maria Mastai Ferretti urodził się 13 maja 1792 r. w Senigalii, w regionie Marche. W młodości cierpiał na chorobę (prawdopodobnie epilepsję), z której został uzdrowiony za sprawą Matki Bożej Loretańskiej. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1819 r. był najpierw rektorem instytutu wychowawczego «Tata Giovanni». W 1827 r., mając zaledwie 35 lat, został biskupem w Spoleto, a po pięciu latach w Imoli. Jako ordynariusz wyróżniał się gorliwą troską o dobro nadprzyrodzone i materialne diecezji, popierał przedsięwzięcia wychowawcze i oświatowe, a zarazem prowadził intensywne życie duchowe. Wyniesiony do godności kardynalskiej w 1840 r., w sześć lat później został wybrany pasterzem Kościoła powszechnego, przyjmując imię Piusa IX.

Pontyfikat Piusa IX, najdłuższy w dziejach Kościoła, bo aż 32-letni, przypadł na okres gwałtownych, rewolucyjnych przemian we Włoszech i stopniowego rozpadu Państwa Kościelnego, którego istnienie przez ponad tysiąc lat stanowiło materialną bazę dla duchowej misji papieży. Bł. Pius IX bronił stanowczo prawdziwej wiary przed błędami, troszczył się o jej szerzenie w różnych częściach świata, przyczynił się do pogłębienia kultu maryjnego. W czasie rewolucji w 1848 r. zmuszony został do ucieczki z Rzymu, dokąd powrócił po dwóch latach, a od 1870 r., gdy Rzym stał się stolicą zjednoczonych Włoch, ogłosił się «więźniem Watykanu». Do jego najważniejszych dokonań na niwie kościelnej należy ogłoszenie w 1854 r. dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny i przeprowadzenie Soboru Watykańskiego I, zwołanego w 1868 r., który uchwalił między innymi dogmat o nieomylności papieskiej. Pius IX odnowił też hierarchię kościelną w Anglii i Holandii, popierał rozwój katolicyzmu w Ameryce Północnej, zawarł konkordaty z kilkunastoma krajami, czynnie występował w obronie praw Kościoła w Niemczech w okresie «Kulturkampfu». Miało to szczególne znaczenie na terenach zaboru pruskiego w Polsce, gdzie walka władz niemieckich z Kościołem katolickim zmierzała do osłabienia tożsamości religijno-narodowej polskiego społeczeństwa. Uwięzionego wówczas arcybiskupa gnieźnieńskiego Mieczysława Ledóchowskiego Pius IX mianował kardynałem. Występował w obronie unitów na Podlasiu, siłą zmuszanych przez carat do przejścia na prawosławie, beatyfikował Andrzeja Bobolę i kanonizował Jozafata Kuncewicza, przeciwstawiał się rusyfikacji nabożeństw na ziemiach polskich, w czasie powstania styczniowego apelował do Austrii i Francji, by pospieszyły Polsce z pomocą, a cara wzywał do zaprzestania represji. Pius IX zmarł 7 lutego 1878 r. Świadectwem czci, jaką otoczony był w całym świecie chrześcijańskim, jest fakt, że jego proces beatyfikacyjny został wszczęty już na początku XX w. przez Piusa X.

 


WYBRANE DOKUMENTY: Encyklika inauguracyjna Qui PluribusEncyklika Nostis et NobiscumEncyklika Singulari Quidem


POWRÓT