Święty Izydor z Sewilli, biskup i doktor Kościoła

swizydor1Jan Paweł II w orędziu na Światowy Dzień Środków Komunikacji Społecznej w 2002 roku powiedział: „Nowy świat cyberprzestrzeni pobudza Kościół do uczestnictwa w tej wspaniałej przygodzie, jaką jest wykorzystanie potencjału nowych technologii w dziele głoszenia Dobrej Nowiny”.

Św. Izydor urodził się w szlachetnej rodzinie hiszpańsko-rzymskiej, z której pochodzili także św. Leander, Fulgencjusz i Florentina. Legenda głosi, że przy narodzinach dziecka rój pszczół osiadł na jego ustach i zostawił na nich słodki miód. Miała to być zapowiedź daru niezwykłej wymowy, jaką szczycił Święty. Jch ojcem był Severian, Rzymianin z Kartageny, blisko powiązany z królami Wizygockimi. Choć Izydor ostatecznie stał się jednym z najwybitniejszych erudytów swych czasów, jako chłopiec nie cierpiał nauki – być może dlatego, że uczył go jego starszy brat, św. Leander, który jako nauczyciel był bardzo surowy! Izydor wspierał prawdopodobnie swego brata, Leandra, w zarządzaniu diecezją, a w 601 został jego następcą na arcybiskupiej stolicy Sewilii. Podczas swego długiego biskupstwa Izydor umacniał Kościół w Hiszpanii, zwołując synody, tworząc szkoły i domy zakonne oraz nawracając Wizygotów z arianizmu. Przewodniczył synodowi w Sewilii w 619 r. oraz w Toledo w 633, gdzie ze względu na jego wyjątkowe zasługi – jako najwybitniejszego nauczyciela wiary w Hiszpanii – udzielono mu pierwszeństwa przed arcybiskupem Toledo. Przez całe wieki Izydor znany był jako „nauczyciel wieków średnich”, dzięki stworzonej przez siebie 20-tomowej księdze Etymologii czyli Początków, będącej encyklopedią zawierającą całokształt wiedzy dostępnej w VII w. w Europie. Jego Chronica Maiora omawiała dzieje świata od stworzenia aż do czasów autora, czerpiąc materiał z innych dzieł historyków kościelnych oraz własnej znajomości historii Hiszpanii. Kolejnym dziełem Izydora było uzupełnienie biografii wybitnych osób stworzonej przez św. Hieronima, do której dodał postacie wybitnych Hiszpanów. Bardzo cennym materiałem dla współczesnych historyków jest jego historia Gotów i Wandalów. Jest także autorem nowych reguł dla klasztorów, a także dzieł na tematy astronomiczne, geograficzne i teologiczne. W wyobrażeniach plastycznych Izydor przedstawiany jest jako stary biskup, u stóp którego znajduje się książę.

swizydor

Jak piękne było życie tego męża stanu, tak niemniej wzruszająca była jego śmierć. Kazał zanieść się do katedry i w obecności biskupów sufraganów (pomocniczych), kapłanów i ludu zdjął swoje szaty biskupie, a wdział pokutny wór, głowę posypał popiołem i zalany łzami odbył spowiedź publiczną. Błagał, by mu odpuszczono jego przewiny i zaniedbania, i by się za niego modlono. Potem przyjął Komunię świętą pod dwoma postaciami i pożegnał się ze wszystkimi pocałunkiem pokoju. Zaniesiony do swojej izby po 4 dniach oddał Bogu ducha 4 kwietnia 636 roku, gdy miał 82 lata. Pochowano go obok św. Leandra i św. Florentyny. W roku 1063 jego śmiertelne szczątki przeniesiono do Leonu, gdzie spoczywają dotąd. Kononizacja formalna św. Izydora z Sewilli odbyła się dopiero w 1598 roku Papież Innocety XIII ogłosił św. Izydora doktorem Kościoła (1722). Św. Izydor z Sewilli jest najwybitniejszym z biskupów- świętych, jakich wydała Hiszpania. Czasem można go zobaczyć z piórem i księgą (zwłaszcza jego Etymologiami), z ulem lub pszczołami (co symbolizuje talent oratorski) lub też w towarzystwie braci i siostry (Leander, Fulgencjusz i Florentina).

Dzieło Świętego odznacza się wielką spójnością: jest pełne, a jego elementy wzajemnie się uzupełniają – twierdzą specjaliści. Ale nie tylko ten czynnik jest powodem uznania św. Izydora za patrona komputerów. Eksperci ze Służby Obserwacyjnej podkreślili, że „był on w czołówce umysłowej swoich czasów i pełnił rolę pomostu kulturalnego między starożytnością a średniowieczem”.

W 1997 roku Papieska Rada do Spraw Środków Społecznego Przekazu ogłosiła Świętego Izydora z Sewilli patronem Internetu, Internautów i Programistów. Został on wybrany przez hiszpańskich informatyków, ponieważ ich zdaniem ten żyjący na przełomie VI i VII w. święty stworzył w swych dziełach coś w rodzaju bazy danych, którą można by uznać za dalekiego praprzodka komputera i techniki obliczeniowej.